ای که شکستی دل اين خسته را

   باز نما پنجره بسته را

    گرچه دل سخت تورا رحم نيست

   باز نگر خاطره ها وهم نيست

    ای که ربودی دل بی تاب را

   بردی از ديده­ی تر خواب را

    ای که زدی بر هستی من رنگ غم

    شيشه بختم تو زدی سنگ غم

    حاصل من خرمن آتش فروز

    سينه­ی غميده مارا نسوز

    ای که شدی باعث ويرانيم

    باز نگر لحظه ی حيرانيم

    عشق، ببين خسته وتنها منم !

    آنکه دلش رفته به يغما منم !

    عشق، چه آرم که خرايت بود

    چون گوهر اشک سزايت بود

    اشک و سکوت است دگر کار من

    گريه به خلوت شده کردار من

    عشق ، ببين تشنه اين مستيم !

    باز بسوزان همه هستيم

    خاطره هايم همه بر باد تو

    مانده ام اما به سر ياد تو

    عشق ، ببين بسته رويا منم

    خسته ترين عاشق دنيا منم

    بعد تو من رو به کجا می کنم